• Malin Kox Tekstproducties

Mijn angst heeft een naam

Nooit of te nimmer zal ik duiken. Een paar meter diep zwemmen, terwijl je de bodem niet meer ziet? Nee, dank u. Dat is wel mijn grootste angst.

Mijn ergste nachtmerrie – de enige die ik me herinner – speelt zich af onder water. Ik ben aan het kayakken, of kanoën of zoiets. Onder water ja (heb ik al gezegd dat het een nachtmerrie was?). Op een gegeven moment komen we, mijn niet nader gedefinieerde gezelschap en ik, bij een klif aan.

Moet je voorstellen. Je zit al méters onder water, het is vrij donker en dan opeens zo’n afgrond, loodrecht naar beneden. Nachtmerrie als het is, peddelen we per ongeluk bijna over de rand heen. Dat was het moment zo’n beetje dat ik wakker werd, maar niet voordat ik in pure horror die onpeilbare donkere diepte in had gekeken.

Bathofobie

Van mijn collega Sophie leerde ik vandaag dat deze angst voor diepte een officiële naam heeft: bathofobie. Niet zoveel voorkomend als angst voor water (hoewel ik die na het zien van deze plaatjes ook opeens een stuk beter begrijp), maar toch schijnen best wel wat mensen er last van te hebben. Grappig: jaren heb ik rondgelopen met de angst naar aanleiding van de nachtmerrie, en dan blijkt er gewoon een stempel voor te zijn.

Ik heb het vooral met diep water. Hoogtes doen me niet zo heel veel. Daar krijg ik hoogstens achtbaankriebels van. Paragliden of die enorm hoge schommel in Nieuw-Zeeland: kom maar door.

Zodra er (veel) water in het spel is, haak ik af. Bathofobie hangt schijnbaar samen met de angst om te vallen en dat ervaar ik ook wel zo. Ik heb een keer gesnorkeld in Egypte in de Rode Zee. Prachtig helder water, de eerste pak ‘m beet 10 meter ondiep en toen liep de zeebodem opeens steil af.

Ik was gefascineerd door het zonlicht dat door het water kwam en tegelijkertijd doodsbenauwd omdat ik het gevoel had dat ik in het diepe water viel.

PS even iets heel anders: Eels komt met een nieuw album! Fingers crossed voor optredens in Nederland…

Verhuizen (voor volwassenen) (deel een)

Om tien over twee stonden ze voor de deur: de verhuismannetjes. Mét onze nieuwe keuken. Mannetje 1 (gezet en met bril) komt binnen, kijkt rond. “Ik heb nog wel iets meer ruimte nodig”.

Les 1 als je een keuken laat bezorgen: haal niet alleen de plek leeg waar je aanrecht komt, maar ook de rest van de kamer. Anders monteert het zo lastig. Gelukkig is de vloer al bijna helemaal gelegd, anders had ik ook nog 20 dozen lamelparket kunnen gaan versjouwen.

Dat zou ook niet voor het eerst zijn geweest, want verrassing verrassing, je sjouwt wat af tijdens de voorbereidingen op je verhuizing. Niet tijdens het overgaan zelf, ben je mal, daar hebben we mensen voor ingehuurd. In deze weken voor D-Day mogen we het nog lekker allemaal zelf doen. De pakken laminaat in de auto en weer eruit. De trap op. De workmate naar boven, de laminaatsnijder naar zolder, de emmers latex hebben het hele huis gezien, net als de klustrap.

Het maakt het hele proces ook wel weer leuk. Want je krijgt er spierpijn van. Niet veel, net genoeg om te denken ‘pfoei, ik voel mijn knieën wel’.

Wij zijn gewoon makelaar

Ik bedacht me vanmiddag nog iets typisch. We kregen afgelopen week een stel op bezoek met een van hun kinderen. Nou ja, op bezoek: op bezichtiging. Mijn vriend en ik leidden ze rond. Woonkamer. Balkon. Slaapkamer 1, 2 en ‘wow, dít is een grote slaapkamer’. De badkamer (‘er zit zelfs een bad in joh’). En wij maar glimlachen en informatie geven en zeggen hoe fijn het hier wel niet wonen was, met de supermarkt op een steenworp en zo lekker veel ruimte.

Vriend en ik keken elkaar aan toen ze weg waren. Het voelde net alsof we voor makelaar hadden gespeeld, alsof wij het huis kwijt moesten en deze mensen ervan moesten overtuigen dat het een TOPkeuze was. Gelukkig had ik nog iets negatiefs gezegd over de energierekening.

Hoe het ook zij, wie er ook na ons op deze 118 vierkante meter gaat wonen…. morgen wordt de keuken geplaatst. Dan wordt ons nieuwe huis al een klein beetje meer thuis en gaan we van sjouwen naar poetsen. Naar plintjes leggen en een nieuwe spiegel ophangen in de douche. De trap schuren, gordijnen kiezen en voor de eerste keer koken.

Ik heb er zin in.

PS best wonderlijk: van de drie emmers voorstrijk die we hadden gekocht, konden er 2 terug naar de bouwmarkt. Minstens zo wonderlijk was dat de fles parketlijm die goed zou zijn voor zo’n 30 vierkante meter (ongeveer de woonkamer) dat bij lange na niet redde. Verhuizen, een grote verwarring.

Lieve Ilja

Lieve Ilja,

Vandaag hoorde ik dat je dood bent en dat overviel me, zoals de dood voor zovelen onverwachts komt. Ik zou willen zeggen dat ik veel aan je gedacht heb de afgelopen jaren en dan zou ik liegen.

Af en toe kreeg ik een mail: ‘er is een nieuw weblog verschenen van de familie Anthonissen’. Dan las ik hoe Marleen en de kinderen en jij jullie leven leidden in Jeruzalem, glimlachte ik en bedacht me elke keer dat ik je toch zou moeten opzoeken als je weer eens in het land zou zijn.

Dat deed ik nooit.

En nu ben je er niet meer.

Je was mijn docent Latijn van 4 tot 6 vwo. We waren met een klein clubje, 8 of 9 leerlingen, ons kent ons. Bij jou kon altijd net even wat meer dan bij de anderen. Je kon hard met ons mee lachen, mooi vertellen, goed luisteren. Natuurlijk wilden we je weleens achter het behang plakken: wij waren pubers en jij een docent. Een jonge, goedgeklede, daar niet van, maar toch. Dan haalde je ons weer door de mangel omdat het examen over Caesar en zijn Gallische Oorlogen toch echt aanstaande was. Vonden we maar niks.

Genoten

Ilja, wat was je een mooi figuur. De ene dag kwam je in je leren broek naar school, de volgende dag in driedelig grijs. Ik dacht altijd dat je op mannen viel – niet omdat je dat zei, maar omdat je het nooit over een vriendin had. En toen… trouwde je met Marleen en mochten we op je bruiloft komen. Je woonde twee straten achter me toen ik op kamers ging. Jij verhuisde, ik kreeg je fauteuil en mijn moeder je koelkast. Met Marleen vertrok je naar Oezbekistan. Wat heb ik genoten van jullie verhalen, helemaal toen Marieke er eenmaal was en jullie gezellig met zijn drieën het hele land doortrokken (voor mijn gevoel dan).

Ik vond het lang wonderlijk dat je voor de kerk koos. Je heette Ilja en dat was niet voor niks zo, als ik je oud-collega Huub Derix mocht geloven. Tot ik je tegenkwam in Groningen, met Marleen en de kinderen. Je was nog steeds dezelfde, Ilja. Rustig, vriendelijk, geïnteresseerd. Het paste je. En wie was en ben ik om te oordelen over jouw leven?

Favoriet

Vanavond heb ik mijn fotoalbum weer eens afgestoft met foto’s van de Griekenlandreis, in 2000. We zouden eigenlijk naar Rome, maar ja, het heilige jaar. Dus het werd Griekenland, met Athene en Delphi, met bloedhitte en heel veel oude stenen. Ik weet nog dat je in de bus per se de walkman van Rik wilde, om nieuwe muziek te leren kennen. Misschien was je daarom wel mijn favoriete docent: omdat je ons als mensen behandelde en niet als leerlingen.

Ilja Anthonissen Ilja 3

Natuurlijk speelt ook mee dat je me kende toen mijn vader overleed. Ik zal nooit vergeten wat je toen voor me hebt gedaan. Het is heel egoïstisch, ik weet het, maar ik zou willen dat je er nog was, zodat ik je dat kon zeggen.

Zodat ik je kon bedanken, lieve Ilja. Voor al je kennis, wijsheid en kracht.

PS Voor wat het waard is: je dood heeft me weer eens met de neus op de feiten heeft gedrukt. We hebben niet het eeuwige leven. Het kan zomaar over zijn. Het is zo, zo belangrijk om mensen te laten weten dat je om ze geeft.

In dat opzicht hoop ik mijn hart op mijn tong te houden.

Even serieus: op Lowlands drink je geen kamillethee

Op de groene toer

Festivals zijn er voor heel veel dingen, maar niet om je in te houden. Met een beetje mazzel sta je donderdagmiddag al op de Lowlandscamping en heb je vervolgens bijna een halve week om lekker los te gaan. Zonder kamillethee. Want, laten we wel wezen, dat drinkt toch geen weldenkend mens op zo’n festival.

De dames van The Green Happiness vinden van wel. Neem vooral fruit mee, slaap genoeg (hoe dan?) en kook bij voorkeur je eigen ontbijt van havermout en havermelk, zijn in een notendop hun tips voor Lowlands. Hun goed recht natuurlijk, maar mij lijkt het niets aan. En niet echt haalbaar. En saai.

Dus:

Hoe overleef je Lowlands zo gezond en leuk mogelijk?

Campingtips:

  • Ga ervan uit dat je niet slaapt, die nachten. Dan kan het alleen maar meevallen als je het wél doet.
  • Je kunt een luchtbed meenemen en een slaapzak en een alpacawollen plaid voor over het voeteneinde. Of niet. Slapen lukt ook prima onder een partytent in zo’n gruwelijke opblaasstoel (als je maar moe genoeg bent). Anders is er altijd wel iemand die zijn luchtbed wil delen of een deken over heeft waarmee je het je soort van comfortabel kunt maken.
  • Zodra de zon opkomt wordt het gruwelijk heet in je tentje. Ja, dat is al om 7 uur. Dus nogmaals: ga er niet vanuit dat je veel slaapt op Lowlands.

Voor het slapen gaan:

  • Ik ben al blij als ik mijn eigen tent haal, laat staan dat ik dan nog ga zitten/liggen ouwehoeren.
  • Plus, weet je zelf hoe irritant het is als je wakker wordt van andermans geklets?
  • En nog belangrijker: HOE slecht is het idee om met je dronken harses nog het gasbrandertje te pakken voor een kopje kamillethee? Vuur, heet water, dat lijkt mij wel een no-go.

Douchen:

  • Is eigenlijk net als slapen: gewoon niet aan beginnen.
  • Met een beetje mazzel wordt het weer 35 graden en heb je twee keer per dag een watergevecht.
  • En anders regent het wel.

Foodtips:

  • Haal een paar blikken knakworst voor ontbijt.
  • Drink.
  • Eet.
  • Rave.
  • Repeat.
  • (succes met het vinden van iemand die met je mee terugloopt naar camping 6 om je zelfgemaakte dadelrepen weg te kauwen)

Food op het terrein:

  • Kies iets dat je er lekker uit vindt zien en waar de rij niet te lang is.
  • Laat al je vrienden in een andere rij staan en kom daarna weer bij elkaar. Is meer eten met minder moeite.

Muziektips:

  • Iggy Pop. Bonzai. Rundfunk.
  • Tove Lo. Kimbala. Carl Craig.
  • The Veils. Baloji. Jeff Solo.
  • Nee, die ken ik ook niet allemaal, maar het kan nooit erger zijn dan Sean Paul.

Wat je vooral wél moet doen? Plezier hebben en van de muziek genieten. Met je vrienden schor ouwehoeren in de 24-uurs tent. Spontane concerten in de doucheruimte beginnen. Maar maak je – wat mij betreft – alsjeblieft niet zo druk om welke thee je drinkt, hoeveel je slaapt, wat je eet en dat soort ongein.

PS Ieder zijn ding natuurlijk
PPS Alcohol drink je met mate en gaat niet samen met drugs – maar dat weten jullie ook wel

5 redenen waarom je prima in februari naar New York kunt

Rotweer, regen, kou: New Yorkse winters staan niet bepaald bekend om hun milde karakter. Vrijwillig de oversteek maken naar de Big Apple ergens in november tot en met februari (oké, met uitzondering van de kerstdagen) zal bij jou dan ook waarschijnlijk niet bovenaan je verlanglijstje staan. Ik geef je 5 redenen om dat tóch een keer te doen.

Komen ze!

Het is goedkoper
Lekker Hollands, whatever, maar wel waar. Omdat je buiten het hoogseizoen zit, kosten zowel vlucht als hotel je minder. Natuurlijk, het hangt er een beetje vanaf met welke maatschappij je vliegt en welk hotel je kiest, maar dat is in de zomer ook zo (ook niet het beste seizoen voor New York, maar dat is weer een ander verhaal).

Wij vlogen voor ongeveer 500 euro pp, rechtstreeks, om schappelijke tijden. Voor het viersterrenhotel op W 36th Street (tussen 5th en 6th Avenue), betaalde ik 1100 euro voor 7 nachten. Ter vergelijking: in mei en september betaal je voor hetzelfde hotel tussen de 1900 en 2000 euro. Dat kan vast goedkoper (ik noem een AirBnB); ik vond het niet erg om dit bedrag neer te leggen en ik denk dat het voor de luxe en locatie die we hadden geen slechte deal was. En met onderstaand uitzicht was het zeker geen straf.

Uitzicht Empire State MK

Het is rustiger
Met 6 anderen op de rondvaartboot langs het Vrijheidsbeeld varen. Binnen 10 minuten op de 86e verdieping van het Empire State Building staan. Altijd genoeg CitiBikes tot je beschikking. Het feit dat er midden februari gewoon veel minder toeristen in New York zijn, is misschien nog wel leuker dan die goedkopere hotelkamer. Ik had overigens het idee dat dit niet alleen voor de toeristische attracties gold, maar ook voor bijvoorbeeld eettentjes. Hotspots als de Chelsea Market en The Butchers Daughter hadden rond brunchtijd/diner genoeg tafeltjes vrij. Lekker relaxed!

Het is Restaurant Week
Oké, misschien niet DE reden om in februari naar New York te gaan, maar als je er dan toch bent… Eindelijk de kans om bij dat ene sterrenrestaurant te eten voor een fijn prijsje. Mij viel op dat vooral veel restaurants op Manhatten er aan meedoen. In Brooklyn, toch wel de hip, hot en happening borough op het moment, was het aantal eetgelegenheden voor Restaurant Week op twee handen te tellen. Hopelijk is dat volgend jaar, als jij er bent ;-), anders.

Je krijgt 2 voor de prijs van 1
Kijk maar eens naar onderstaande foto’s. Je moet een beetje mazzel hebben en wij hadden dat. De ene dag konden de jassen los en zaten we in de zon op het terras. De dag erna… Nou ja, kijk zelf maar. Ik moet er eerlijk bij vermelden: ook voor New York is deze omslag vrij extreem en was het op de lentedag uitzonderlijk warm voor de tijd van het jaar.

New York mooi weer MK New York sneeuw MK

Chinees Nieuwjaar
Leuk hoor, de optochten in Den Haag, Rotterdam en alle andere steden met een Chinese wijk. Niet te vergelijken met de optochten in het New Yorkse Chinatown met het Chinese Nieuwjaar. New York is op haar beurt weer niet te vergelijken met China zelf, maar soit. Net als voor Restaurant Week geldt dat het niet je hoofdreden is om naar de VS af te reizen, maar het is zéker een leuke bijkomstigheid.

Vasthouden en loslaten

Ik bedacht me laatst dat loslaten zowel een actieve als een passieve variant kent. Je laat iets los – een gedachte, een hand, een bal – en je hebt het niet meer vast. En je kunt het los láten. Niet meer actief proberen het opnieuw te grijpen. 
Continue…

Het Grote Lexicon van Bevallen en Opstaan #2

In de eerste weken met Ole heb ik (bijna) dagelijks déjà vu’s ervaren: oh ja, zo was dat met een baby’tje. En, nog erger dan bij de eerste: dat ze me dát nou nooit hebben verteld toen ik nog met een toeter van een buik rondliep. Daarom, een beetje ter lering maar vooral ter vermaak: Malin’s Lexicon van Bevallen en Opstaan en Huilen en Verdergaan.
Continue…

Gelukkig

NYC art

R. vroeg me op gegeven moment wanneer in mijn leven ik ’t gelukkigst was. En ik kon niet eens antwoord geven, ik kon me geen moment herinneren.
Continue…

Het Grote Lexicon van Bevallen en Opstaan

In de afgelopen weken heb ik (bijna) dagelijks déjà vu’s ervaren: oh ja, zo was dat met een baby’tje. En, nog erger dan bij de eerste: dat ze me dát nou nooit hebben verteld toen ik nog met een toeter van een buik rondliep. Daarom, een beetje ter lering maar vooral ter vermaak: Malin’s Lexicon van Bevallen en Opstaan en Huilen en Verdergaan.
Continue…